« wróć do strony głównej działu Historia

Górnik w sezonie 76/77 powrócił do II ligi, by zacząć już nie przerwany niczym marsz w kierunku Ekstraklasy. Sezon ten rozpoczęty był w składzie: Ryszard Walusiak, Zbigniew Starostka, Zbigniew Augustyniak, Jan Borsuk, Kazimierz Dzigoński, Włodzimierz Ciołek, Zygmunt Jaroni, Ryszard Mordak, Henryk Janikowski, Tadeusz Obuchowski, Marek Pięta, Roman Sidorski, Henryk Kaliś, Marian Chmaj, Waldemar Sysiak, Leszek Grzybek, Benedykt Bylicki, Leszek Fajek, Edward Balcerak, Krzysztof Truszczyński. Do Górnika powrócił też Paździor, występujący przez krótki okres w Olimpii Kamienna Góra. Z Bielawianki doszli Marian Kowalski i Gerard Śpiewak. Z BKS Bolesławiec przyszedł Ryszard Bożyczko. Z Belgii wrócił Zenon Zaczyński. Dopiero jednak w kolejnym roku Górnik był groźnym rywalem na boiskach II ligi.

Po rundzie jesiennej klub był liderem rozgrywek. Przez całą wiosnę trwała natomiast rywalizacja z GKS Katowice, ale ostatecznie awansował GKS. Kibice byli zawiedzeni, ponieważ od Klubu odeszli czołowi zawodnicy: Ciołek do Stali Mielec, Bożyczko do GKS Katowice, Pięta do Widzewa Łódź. Trenera Świerka zastąpił wspomniany wcześniej Horst Panic. Kadrę zaczęli natomiast zasilać juniorzy: Jacek Jarecki, Michel Nykiel, Gerard Sobek.

Sezon 78/79 oznaczał rozpoczęcie derbowych pojedynków między dwiema wałbrzyskimi drużynami: Górnikiem i Zagłębiem. Doszło bowiem do reorganizacji II ligi, w wyniku której obie drużyny znalazły się w tej samej grupie (zachodniej). Po pierwszej rundzie Gornik zajął dopiero 14. miejsce, co wymusiło kolejne zmiany w kadrze szkoleniowej: trenerem został Franciszek Mikucki, asystentem Henryk Nykiel. Do zespołu wrócił Stanisław Paździor po krótkim pobycie w USA. W kadrze pojawił się także utalentowany junior Leszek Kosowski, syn byłego bramkarza Jana Kosowskiego.

Nowy sezon, nowe zmiany. Jesienią 1979 roku trenerem został Józef Mandura ze Śląska Wrocław, jego asystentami Henryk Nykiel i Zenon Zaczyński, który zakończył karierę zawodnika. Z Klubu odeszli Jarecki do Śląska Wrocław i Chmaj do GKS-u Katowice. Na wiosnę do kadry doszli: Sławomir Majewski (Pogoń Szczecin), Mirosław Gniewek (wychowanek) i nieco później napastnik z I ligi Józek Kwiatkowski (Śląsk Wrocław). Górnik zaczął sezon od lidera po 3 kolejkach, aby uplasować się na 6. miejscu po jesieni i zakończyć sezon na 4. miejscu. W sezonie 80/81 odeszli Janikowski, najskuteczniejszy strzelec, do Stali Mielec i Janisz do Widzewa Łódź, wrócił natomiast Krzysztof Truszczyński, który grał w Stoczniowcu Gdańsk. Górnik nie radził sobie zbyt dobrze, do końca bronił się przed spadkiem.

Od tej pory było już tylko lepiej. Na wiosnę poprzedniego sezonu trenerem ponownie został Horst Panic. Jesień 1981 Górnik rozpoczął młodą kadrą, składającą się głównie z zawodników z Wałbrzycha i regionu wałbrzyskiego. Pierwsza runda była jednak słaba w wykonaniu zespołu. Na wiosnę kierownikiem drużyny został Bronisław Czemarnik. Sezon zakończyliśmy w środku tabeli, a kadrę zasilili kolejni młodzi zawodnicy: Leszek i Ryszard Spaczyńscy, Leszek Rycek, Raryna, Fechner. Czołowym strzelcem Górnika był Leszek Kosowski.

Do sezonu 82/83 przystąpiono z hasłem „Walka o I ligę!”. Tak też się stało, w tym sezonie wałbrzyska drużyna miała po raz pierwszy wywalczyć upragniony awans na najwyższy szczebel rozgrywek, od którego „o włos” była już kilkakrotnie. Górnik po rundzie jesiennej był liderem, przegrywając jedynie z Arką Gdynia i Olimpią Elbląg. Przyszło zmierzyć się z trudną rundą wiosenną, której najważniejszym meczem był rewanż w Lublinie, Zagłębie bowiem odebrało nam wtedy fotel lidera. „Złotą bramką” popisał się Leszek Kosowski i Górnik wygrał 0:1. Awans stał się faktem już na 4 kolejki przed końcem sezonu! Leszek Kosowski został wówczas królem strzelców. Bilans gry w II lidze dawał Górnikowi 1. miejsce w tabeli wszechczasów, drugi był Piast Gliwice.

Warto w tym miejscu zapamiętać skład zespołu, który wywalczył historyczny awans: Ryszard Walusiak, Ryszard Zięba, Sławomir Majewski, Benedykt Bylicki, Jerzy Jowik, Ryszard Spaczyński, Waldemar Sysiak, Andrzej Wójcik, Grzegorz Drygalski, Mirosław Gniewek, Marian Kowalski, Michel Nykiel, Roman Pełka, Mirosław Rusiecki, Leszek Spaczyński, Krzysztof Truszczyński, Leszek Kosowski, Gerard Śpiewak, Leszek Rycek, Gerard Sobek. Trenerem był Horst Panic, asystentem Zenon Zaczyński. Kierownikiem drużyny był Bronisław Czemarnik. Prezesem był Tomasz Bernatt, vice ds piłki nożnej Jan Bagrowski, kierownikiem sekcji Tadeusz Puchała. Specjalistą ds odnowy biologicznej był Henryk Zmoczyński, lekarzem Seweryn Pawłowicz.

Przed inauguracyjnym w I lidze sezonem do drużyny ze Stali Mielec powrócił Włodzimierz Ciołek. Do kadry dołączyli także Gawryszewski z Zagłębie Lubin i Stelmasiak z Pogoni Szczecin, a na wiosnę Przybysz i Drapiński z Wielimia Szczecin. Górnik świetnie zaczął rundę jesienną. W pamiętnym meczu z Wisłą Kraków, który wałbrzyszanie wygrali aż 5:1 popisał się Włodzimierz Ciołek strzelając aż 4 gole, „oddając” tylko jedną bramkę Stelmasiakowi. Piłkarz po tym sezonie został Królem Strzelców. Na tym spotkaniu na stadionie na Nowym Mieście obecnych było 25 tys. kibiców. Mimo kilku gorszych kolejek Górnik został mistrzem jesieni. Wiosna była niestety mniej efektowna w wykonaniu beniaminka, który tym razem grywał gorsze mecze. Sezon Górnik zakończył na 6. miejscu i była to najwyższa lokata (powtórzona w sezonie 85/86), jaką zdobył Klub w Ekstraklasie.

Trenera Panica w sezonie 84/85 zastąpił Jan Caliński. Nowymi zawodnikami w zespole byli Kowalik z Szombierek Bytom, Góra z Bielawianki Bielawa, Milewski z Kuźni Jawor, później doszedł także Dolny. Początek sezonu nie byl udany, Górnik w połowie jesieni spadł na przedostatnie miejsce w tabeli, w końcu wywalczyl 9. przed przerwą zimową. Wiosna była lepsza i Górnik zapewnił sobie środek tabeli i 8. miejsce, co było dobrym wynikiem w porównaniu z „premierowym” sezonem w I lidze.

Sezon 85/86 nie rozpoczął się od imponujących transferów. Z drużyny odszedł Janusz Góra do Śląska Wrocław. Nie było jednak źle, Górnik potrafił pokazać, że walczy na równi z najlepszymi, przeplatając to gorszymi występami. W rundzie jesiennej wałbrzyska drużyna zajmowała nawet 6. miejsce, kończąc ją na 7. lokacie. Na wiosnę doszło do zmian w kadrze szkoleniowej. Drużynę przejął Stanisław Świerk. Z zespołu odszedł także Ryszard Walusiak. Bramkarz wyjechał do Kanady zostawiając ważną lukę do wypełnienia. Na bramce stanął Gerard Marszałek, wkrótce zastąpiony przez Marka Grzywacza, dla którego był to debiut na tym poziomie rozgrywek. Na wiosnę w kadrze pojawili się również Zbigniew Małachowski z Wełny Rogoźno i Robert Warzycha z Warty Sieradz. Trzon zespołu stanowili wtedy Leszek Kosowski na ataku, Włodzimierz Ciołek w środku pola i Ryszard Spaczyński na obronie. Sezon Górnicy zakończyli kolejny raz na 6. miejscu w tabeli. Ciołek został wybrany najlepszym sportowcem 1985 roku w plebiscycie Wałbrzyskiej Federacji Sportu i Trybuny Wałbrzyskiej, natomiast napastnik Leszek Kosowski został wicekrólem strzelców (17 bramek). Tyle samo goli strzelił w tym sezonie Furtok z GKS-u Katowice, a królem strzelców został Zgutczyński z Górnika Zabrze (20 bramek).

Przed sezonem 86/87 wprowadzono zmiany w systemie punktowania. Wygrywający trzema lub więcej golami mieli dostawać 3 punkty, natomiast przegrywającym trzema lub więcej golami zamierzano odejmować punkt. Dosyć problematyczną pierwszą rundę podopieczni Stanisława Świerka zakończyli na 8. miejscu w tabeli. Dodatkowo na początku rundy zabrakło Ciołka, który podpisywał kontrakt w Szwajcarii, gdzie ostatecznie wyjechał na wiosnę. Nowymi zawodnikami w zespole byli Mariusz Boczkowski z Lechii Dzierżoniów, Zbigniew Ośko z Lublinianki Lublin i Andrzej Gruszecki ze Stali Mielec. Do drużyny rezerw przesunięci zostali Zięba, Gawryszewski, Łukaszewski i Majewski, który powrócił do I drużyny jeszcze na jesień. W rundzie wiosennej wyraźnie zabrakło Włodzimierza Ciołka. Po serii przegranych spotkań na 5 kolejek od końca postanowiono zastąpić trenera Świerka duetem Stanisław Magiera i Tadeusz Kobiałko. Zmiany przyniosły rezultaty, bowiem drużyna wygrała 3 z 5 pozostałych meczy, z czego wygrany 4:0 z Motorem Lublin unieważniono. Powtórzone spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem. Górnik zakończył rozgrywki na 10. miejscu, spokojny od spadku i baraży.

Drużynę w sezonie 87/88 objął Henryk Kempny, Stanisław Magiera i Tadeusz Kobiałko zostali jego asystentami. Kadrę uszczuplili odchodzący Jerzy Kowalik do Hutnika Kraków, Mariusz Rusiecki do Gwardii Szczytno, do rezerw odsunięty został Robert Śmietański, drużynę opuścił także Robert Warzycha. Tadeusz Dolny i Sławomir Majewski także podjęli decyzję o opuszczeniu Klubu. Z rezerw do drużyny wrócił Marek Gawryszewski. Osłabiony zespół spadł w połowie rundy jesiennej na ostatnie miejsce. Pierwszą wygraną zanotował w 11. kolejce z Szombierkami Bytom, warto dodać, że za 3 punkty. Przed wiosną udało się dotrzeć do 13. miejsca w tabeli. Do rezerw przesunięto Krzysztofa Truszczyńskiego. Kempny postawił natomiast na co zdolniejszych juniorów: Adama Wróbla, Sławomira Bącala i Jarosława Musiała. Mimo zwycięstwa nad liderem, Górnikiem Zabrze, nie zdołano zakończyć złej passy. O utrzymanie wałbrzyska drużyna walczyła w barażach z Zagłebiem Lubin. Tym razem jeszcze się udało.

Sezon 88/89 był ostatnim, który Górnik Wałbrzych spędził w Ekstraklasie. Ponownie drużynie przewodził Henryk Kempny. Z drużyny odeszli tym razem Andrzej Wójcik do Zagłebia Lubin, Jerzy Gębczyński do Lechii Dzierżoniów, natomiast Marek Gawryszewski i Krzysztof Truszczyński zakonczyli kariery. Jesień była raz szczęśliwa, raz nie, w końcu Górnicy ukończyli ją na przedostatnim miejscu. Drużynę w tej sytuacji przejął Ryszard Mordak. Nie zdołano już jednak opuścić końcówki tabeli i spadek stał się faktem.

Górnik spędził w I lidze łącznie 6 sezonów z bilansem bramkowym 194-246, zdobywając w sumie 157 punktów, wygrywając 53 spotkania, remisując 56 i przegrywając 73. Obecnie zajmuje 42 miejsce w polskiej Tabeli Wszechczasów.

–

Źródła:

Bogdan Skiba, Maciej Bilewicz, Kazimierz Niemierka 40 lat Górnika Wałbrzych Wałbrzych 1986
30-lecie OZPN w Wałbrzychu Wałbrzych 2006
Kazimierz Niemierka 60 lat sportu wałbrzyskiego Wałbrzych 2006
Słowo Sportowe – roczniki
Trybuna Wałbrzyska – roczniki

Podziel się tekstem ze swoimi znajomymi: